بر این باورم که اگر بناست رنج نباشد و اگر بناست عدالت برقرار گردد گزینه ای جز باور به تکریم حیات متصور نیست.تکریم تک تک اجزا حیات و خضوع به خالق حیات.اینگونه است که می توان امید داشت روزگاری نیک فرا رسد که در آن هیچ کودکی سرباز نمی شود و هیچ زنی از استیصال خودفروشی نمی کند و هیچ مردی نان فرزندان خود را "به خون نان فروش سخت دندان گرد" آغشته نمی سازد.
روزگاری که دیگر حیوان دستاویز شهوت انسان نخواهند شد و روزگاری که گل هست نه چون زیباست که چون حق دارد که باشد.روزگاری که همه می دانند خدا هست و هر آنچه آفریده است نه تنها هست که باید باشد .باید که محترم باشد و باید که به تکامل برسد.روزگاری که همگان باور دارند حیات مقدس است و شایسته احترام.

و من امروز می نویسم با امید به آمدن روزگاری به از این و می خواهم که بخوانید با امید .که اگر دیروز امید می داشتیم "این خشکزار کنون از باغ و بهار بی برگ نبود و آنجا که سکوت به ماتم نشسته مرغی می خواند".واین تارنما "گواه"امید است به روزگاری بهتر.